စာေရးသူမွာသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရွိသည္၊ ေဘာလံုးကန္အရမ္းေကာင္းသည္၊ ေၾကးစားလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရပါသည္၊ သူ အၾကိဳက္ဆံုးအသင္းက ရီရဲမက္ဒရစ္ပါ၊ ရီရဲအသင္းရဲ႕ ဂ်ာစီ ဓာတ္ပံုမ်ားကိုလည္း အျမဲ၀ယ္ထားတတ္သည္၊ သူပါေသာ ခ်ိန္းပြဲမ်ားဆိုလွ်င္ စာေရးကုိ ေခၚတတ္သည္၊ စာေရးသူလည္း လုိက္ၿပီးအားေပးရ သည္ေလ၊ စာေရးသူကေတာ့ ေဘာလံုးကန္တာကို ၀ါသနာပါေပမဲ့ လူခ်တာမ်ားလို႔ မကန္ျဖစ္ေတာ့၊ ၀င္ကန္တဲ့ ပြဲတုိင္းလိုလုိလည္း ရန္ပြဲႏြဲရတာမ်ားသည္၊ ရန္ပြဲေၾကာင့္ပဲ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကကန္ခြင့္မျပဳ၊ သူတို႔ငဲ့ညွာၿပီး မကန္ျဖစ္တာလည္း ၾကာခဲ့ပါၿပီ၊ တစ္ေန႔ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ကုိယ္ေတြ႔အျဖစ္ပ်က္တစ္ခုကုိ အားရပါးရ ေျပာျပသည္၊ တကယ္ကို ေတြးေတြးၿပီး ေၾကာက္မိသည္၊ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို ဖတ္ၾကည့္ၾကပါစို႔ေနာ္။
ဦးၾသဘာသဆိုတဲ့ ဦးဇင္းတစ္ပါးရွိသည္၊ သူသည္ စာေမးပြဲကို ငါးႏွစ္တိတိက်ခဲ့သည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ အရမ္းကို စိတ္ညစ္ေနသည္၊ စိတ္ေလေနသည္၊ သူ႔မွာယံုခ်က္ေတြ လံုး၀ေပ်ာက္ဆံုးေနသည္၊ စာလည္း မလုပ္ခ်င္ေတာ့၊ စာလည္း မသင္ခ်င္ေတာ့၊ စာေမးပြဲလည္း မေျဖခ်င္ေတာ့၊ ေျဖလည္း ေအာင္လိမ့္မယ္ဟု မယံုၾကည္ေတာ့၊ ေက်ာင္းမွာေနတာ ႏွစ္ေတြလည္း ၾကာလာေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးက သူ႔ကို ေက်ာင္းေ၀ယ်ာ၀စၥလုပ္ရင္ ေက်နပ္ၿပီး ဟုေျပာကာ ထားသည္၊ သူကလည္း ေက်ာင္း ေ၀ယ်ာ၀စၥကို ေက်ပြန္ေအာင္လုပ္သည္၊ အားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူနဲ႔ရင္းႏွီးေသာ ေမာင္ငယ္တို႔အိမ္ကို သြားေနသည္၊ ေမာင္ငယ္နဲ႔ကလည္း ညီအစ္ကိုရင္းေတြကို ခင္မင္ရင္းႏီွးသည္၊ ေမာင္ငယ္က ေက်ာက္အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္သည္။
တစ္ရက္ေတာ့ ေမာင္ငယ္က ေက်ာက္အေရာင္းအ၀ယ္ျဖစ္ကာ သိန္း(၂၀) ျမတ္လာ သည္၊ ဒါနဲ႔ ဆိုင္ကယ္အသစ္တစ္စီး ၀ယ္လုိက္သည္၊ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီလက ဦးၾသဘာသနဲ႔ စာေရးသူရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက အလည္တုိက္ၾကီးမွာ အေစာင့္ၾကေနသည္၊ အလည္တုိက္ၾကီး၏ အိပ္ခန္းသည္ သံုးပါးသာ အိပ္လို႔ရသည္၊ အေစာင့္ၾကေသာ သူမ်ားသည္ ထိုအခန္းမွာ အိပ္ရသည္၊ အေစာင့္တစ္ခါတစ္ခါကို ႏွစ္ပါးႏွစ္ပါး ေစာင့္ အိပ္ရသည္၊ ဦးၾသဘာသနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းလည္း ညအိပ္ခ်ိန္မွသာ လာအိပ္သည္၊ ေန႔ခင္းဆိုရင္ အလည္တုိက္ေပၚကို မတက္ျဖစ္ၾက၊ အိပ္ယာမွ ႏိုးထလွ်င္လည္း ပစ္ထားခဲ့ၾကသည္၊ ျခင္ေထာင္ေခါက္သည္ မရွိ၊ အဲဒီေလာက္ထိ သံေယာဇဥ္ရွိတာ၊ ဟဲဟဲ၊ တာ၀န္က်လို႔သာ ေနေနရတာ၊ မေနခ်င္ၾကပါ၊ ဒီေန႔ ည (၁၀း၀၀)နာရီ ေလာက္မွာ ေမာင္ငယ္က ဦးၾသဘာသကုိ လာေခၚသည္၊ ဦးၾသဘာသလည္း လူထြက္ခ်င္ ေနသည္မို႔ အျငင္းေတာ့ပဲ လူ၀တ္လဲကာ လုိက္သြားေတာ့သည္၊ ဦးဇင္းလူထြက္သည့္ေန႔ (ရွင္လိင္ျပန္သည့္ေန႔ အေပ်ာ္ဆံုးေန႔ဆိုပဲ) မို႔ အျပတ္ေပ်ာ္ လုိက္မည္ဟုမ်ား စိတ္ထဲမွာေတြးထားသလား မေျပာတတ္၊ ေမာင္ငယ္နဲ႔ ထြက္သြားသည္၊ ေမာင္ငယ္ကလည္း ဆုိင္ကယ္ကို အၾကမ္းေမာင္းသည္။
၈၅ - လမ္းေပၚက ဓာတ္ဆီဆုိင္မွာ ဆီျဖည့္သည္၊ ၿပီးတာနဲ႔ ဆီဆုိင္မွ အထြက္ ဆုိင္ကယ္ခ်င္း ႏႈတ္ဆက္သလိုျဖစ္ၿပီး “ျဗဳန္း”ဆိုတဲ့အသံအတူ လန္က်လို႔ သြားပါေတာ့ သည္၊ ေမာင္ငယ္က ကတၱရာလမ္းနဲ႔အနမ္းေပးလုိက္ၿပီး ေခါင္းတစ္ျခမ္း ကြဲလန္သြား သည္၊ အေပ်ာ္ဆံုးေန႔ေလးကို လက္၀ယ္ပိုက္ ဆုိင္ကယ္ေမာင္းၾကမ္းတဲ့ ေမာင္ငယ္ ေနာက္လုိက္ခဲ့တဲ့ ကိုၾသဘာေလးမွာေတာ့ ေျခတစ္ေခ်ာင္းေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ ျဖစ္သြား သည္၊ လက္တစ္ဘက္က လႈပ္လို႔မရေတာ့ က်ိဳးသြားရွာသည္၊ အနီးနားက လူေတြက ၀ိုင္းဦးၾကည့္ၾက၊ သက္ဆုိင္ရာေတြေရာက္လာေတာ့ မွတ္ခ်က္ေတြေရး၊ ကိုၾသဘာကို ကူညီဘို႔အေရး ေဆးခန္းကို ေျပးရျပန္သည္၊ ေမာင္ငယ္ကေတာ့ ပြဲခ်င္းၿပီး ေသြးေအး သြားခဲ့သည္၊ အင္း ျဖစ္ခ်င္ရင္ ေန႔ေတြ ေနရာေတြ ေရြးေနလုိ႔ မလြတ္ပါဘူးေလ။
စာေရးသူ၏ သူငယ္ခ်င္းက ၿမိဳ႕ထဲက အျဖစ္အပ်က္ကို မသိပါ၊ သူတစ္ေယာက္ တည္းသာ မီးဖြင့္ၿပီး အလည္တုိက္ၾကီးေပၚမွာ အိပ္ေနရွာသည္၊ သူအိပ္လို႔ မေပ်ာ္ေသးပါ၊ အခန္းတံခါး ပြင့္လာသည္၊ ကိုၾသဘာ ျပန္လာသည္ထင္ၿပီး လွည့္ၾကည့္မိသည္၊ ျမင္ရသည္က ေသြးသံရဲရဲ ေခါင္းတစ္ျခမ္းဟက္တက္ကြဲနဲ႔ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ မ်က္နွာနဲ႔ ေမာင္ငယ္ ျဖစ္ေနသည္၊ အံ့ၾသေနမိေပမဲ့ နည္းနည္းမွမလႈပ္ ကုတ္ကုတ္ေလးၾကည့္ေနမိသည္၊ ေမာင္ငယ္က သူငယ္ခ်င္း အိပ္ေနၿပီ ထင္သျဖင့္ မေခါက္မသိမ္းရေသးတဲ့ကုိၾသျခင္ေထာင္ကို မ - ၾကည့္သည္၊ ၿပီးေတာ့ “ဦးၾသ၊ ဦးၾသ ကံေကာင္းပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေခါင္းကြဲသြားတယ္” လို႔ ေျပာၿပီး အခန္းမွ ျပန္ထြက္သြားသည္၊ သူငယ္ခ်င္းလည္း “ အမေလး ” လို႔ ေအာ္ဘို႔ပင္ ေမ့ေနသည္၊ အျမဲေနေသာ အေဆာင္သုိ႔ ေျခကုန္တင္ေျပးေတာ့သည္။
အေဆာင္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႔ေနရာေလးမွာ အသာေလးေကြးေနသည္၊ ျခင္ေထာင္က မရွွိေတာ့၊ အလည္တုိက္ၾကီးေပၚမွာ က်န္ေနခဲ့သည္၊ ျခင္ျမည္သံေၾကာင့္ အိပ္လို႔က မေပ်ာ္၊ မေတြးေသာ္လည္း ေပၚေပၚလာသည္က ေမာင္ငယ့္မ်က္ႏွာ၊ ၾကက္သီးပင္ ထထလာသည္၊ ည နက္ခ်ိန္က အသည္းယားစရာ တိတ္ဆိတ္လြန္းလွသည္၊ ေဘးက အိပ္ေနသူ၏ တိုးတိတ္စြာ အသက္ရႈသံပင္ သဲသဲကြဲကြဲၾကားေနရသည္၊ နာရီသံက တေခ်ာက္ေခ်ာက္နဲ႔၊ ခဏၾကာေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေလးတစ္ပါး အေပါ့စြန္႔ဘို႔ ထသြားသည္၊ သူငယ္ခ်င္းလည္း အားရွိသြားသည္၊ တစ္ပါးအေဖာ္ရသည္ေပါ့၊ ခဏၾကာေတာ့ “အားးးးးးးးးးးး”ဟူေသာ စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္သံေၾကာင့္ ထထုိင္လုိက္သည္၊ ေျပးတက္လာေသာ ေျခသံနဲ႔အတူ အေပါ့စြန္႔သြားေသာ ကိုယ္ေတာ္ေလး ေရာက္လာ သည္၊ သူလည္း သူငယ္ခ်င္းလို ေမာဟုိက္လို႔ေနသည္၊ မ်က္နွာမွာလည္း ေခၽြးသီးေခၽြး ေပါက္ေလးေတြနဲ႔၊ သူငယ္ခ်င္းလည္း အံ့ၾသစြာျဖင့္ “ဘာျဖစ္တာလဲ” လို႔ အနားကပ္ကာ ေမးၾကည့္သည္၊ တုိးတိုးေလးေပါ့ေနာ္၊ ေဘးမွာက အိပ္ေပ်ာ္ေနသူေတြရွိတယ္ေလ၊ အေပါ့စြန္႔သြားတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေလး ေျပာျပမွ ပိုၿပီးအံ့ၾသ ထိပ္လန္႔သြားသည္၊ ထိုကိုယ္ေတာ္ေလးလည္း ေမာင္ငယ္ကို ျမင္ခဲ့ရသည္ေလ။
ထိုကိုယ္ေတာ္ေလးသည္ အေပါ့စြန္႔ရန္ လုပ္ထားေသာ ေရေလာင္းက်င္ငယ္အိမ္တြင္ အေပါ့စြန္႔ေနသည္၊ ေရေလာင္းက်င္ငယ္အိမ္သည္ အလယ္မွာ ကာထားသည္၊ ဟိုဘက္တစ္ေယာက္ ဒီဘက္တစ္ေယာက္ ထုိင္ၿပီး အေပါ့စြန္႔လွ်င္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္မျမင္ရပါ၊ မျမင္ရေအာင္လည္း အကာလုပ္ေပးထားသည္၊ ထုိကုိယ္ေတာ္ ေလး ထုိင္ၿပီးအေပါ့စြန္႔ေနစဥ္ တစ္ဘက္မွာ အေပါ့လာစြန္႔သည့္ ေျခသံ အေပါ့စြန္႔သံ ေလာင္းထည့္သည့္ေရသံမ်ားကုိ ၾကားရသည္၊ ထုိကုိယ္ေတာ္ေလး လည္း “ဒီေကာင္ အေပါ့စြန္႔တာ ျမန္လွခ်ည္းလား”လို႔ ေတြးၿပီး အားကုန္ညွစ္ကာ အေပါ့စြန္႔မိသည္၊ အေဖာ္ရွိေတာ့ အားတက္တာေပါ့ေနာ္၊ ညဘက္ဆိုတာ အလိုလို တိတ္ဆိတ္မႈ႕နဲ႔တင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းေနပါသည္။
ထုိကုိယ္ေတာ္ေလး အေပါ့စြန္႔ ေရေလာင္းၿပီးေသာ္လည္း တစ္ဘက္ကလူ ျပန္သြား သည့္ေျခသံကို မၾကားရပါ၊ ဒါနဲ႔ ဘယ္သူမ်ားလဲလို႔ သိေအာင္ ထၿပီး တစ္ဘက္ က်င္ငယ္အိမ္ဘက္သို႔ ငဲ့ၾကည့္လုိက္သည္၊ ဟာ ေခါင္းဟက္တက္ကြဲနဲ႔ ထုိင္ေနတဲ့ ေမာင္ငယ္၊ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔ နီရဲေနတဲ့ ျမင္ကြင္း၊ ခ်က္ခ်င္းပဲ အလန္႔တၾကားေအာ္ဟစ္ကာ ေျပးတက္ခဲ့ေတာ့သည္၊ ေလွကားထစ္ (၁၅) ထစ္ေလာက္ရွိတာေတာင္ တစ္ခါတည္း ခုန္တက္လုိက္မိသည္ ထင္သည္၊ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေျပာျပၿပီး ထိုကိုယ္ေတာ္ေလးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမွာ မအိပ္ႏုိင္ေတာ့ပါ၊ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စကားေျပာလို႔သာ ေနေတာ့သည္၊ မနက္ (၄) နာရီထိုးေတာ့ ဆြမ္းခ်က္ဘို႔ အလွည့္က်တဲ့ ကုိယ္ေတာ္ေလး သံုးပါးက ထၾကၿပီ၊ သူတို႔ကို ကူညီရင္း သူငယ္ခ်င္းလည္း မအိပ္ပဲေနလုိက္ေတာ့သည္၊ မနက္လင္းေတာ့ တာ၀န္ရွိသူမ်ားက ဆရာေတာ့္ဆီလာၿပီး ညက အျဖစ္အပ်က္ေတြကို လာေရာက္ေလွ်ာက္ထားပါသည္၊ ဆရာေတာ္လည္း ကိုယ့္ေက်ာင္းမွာ ေနသူမို႔ စားစရာ ထမင္းဟင္းမ်ား ေဆးဘိုးအတြက္လုိအပ္တဲ့ ေငြေၾကးမ်ား ထုပ္ေပးၿပီး ကိုယ္ေတာ္ေလးမ်ားကို ကိုၾသဘာကုိ ေစာင့္ေရွာက္ဘို႔ လႊတ္ရသည္၊ ေက်ာင္းသံဃာမ်ားအားလံုး ညကဆုိင္ကယ္မေတာ္တဆ အျဖစ္အပ်က္ကို ခုမွသိၾကရသည္၊ သို႔ေသာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အေပါ့စြန္႔တဲ့ ကုိယ္ေတာ္ ေလးမွာေတာ့ ညက ခ်က္ခ်င္းပင္ ေမာင္ငယ္ကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရေလသည္။
အထက္ပါ အျဖစ္အပ်က္သည္ အျဖစ္မွန္ပင္ျဖစ္သည္၊ စာဖတ္သူမ်ား ယုံႏုိင္မည္ မယံုႏုိင္မည္ေတာ့ စာေရးသူ မေျပာတတ္၊ နာမည္မ်ားကိုေတာ့ ျဖတ္လွ်က္ ထည့္ထားပါ သည္၊ နာမည္အရင္းမ်ား မဟုတ္ပါ၊ ျပိတၱာဘ၀နဲ႔ ေမာင္ငယ္ေရာက္လာ ႏုိင္သည္ကိုေတာ့ စာေရးသူက ယံုမိသည္၊ သို႔ေသာ္လည္း ေသၿပီးတဲ့ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ လာႏုိင္သလား၊ ေသေနတဲ့ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ လာဘို႔ေရာ လိုသလားလို႔ေတာ့ ခဏခဏ ေတြးမိခဲ့သည္၊ သူေသသြားတဲ့ ခႏၶာနဲ႔ပဲ ျပိတၱာျဖစ္ရသည္လို႔ေတာ့ မၾကားဖူးပါ၊ ဘ၀သစ္မွာ ခႏၶာသစ္နဲ႔ပဲ ျဖစ္သင့္သည္ဟု ေတြးမိခဲ့သည္၊ ေသေသာခႏၶာနဲ႔ဘ၀သစ္မွာ ျဖစ္ေနတာဆိုလို႔ အသညသတ္ျဗဟၼာမ်ားသာ ရွိသည္ဟု မွတ္ထားဖူးသည္၊ ကံတရားရဲ႕ ဆန္းျပားပံုကလည္း ရွိေနျပန္သည္၊ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါေလ၊ သိေစခ်င္ေသာ ဗဟုသုတ သံေ၀ဂရေစခ်င္ေသာ ဆႏၵသက္သက္နဲ႔ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို ေရးခ်က္လုိက္ပါ သည္ဟု -------------------
